Toen onze zoon 8 jaar was kreeg hij de diagnoses dyslexie en ADHD.

Aan de ene kant waren we hier heel blij mee. Nu wisten we tenminste wat er aan de hand was en hoopten we ook handvatten te krijgen hoe hier mee om te gaan. Niets was minder waar. Voor onze zoon was het prettig ja, om te weten dat hij niet dom was. Er was nu een verklaring  voor zijn problemen met lezen, spelling en schrijven en waarom het voor hem zo lastig was om zijn aandacht erbij te houden.

Maar door die diagnoses werd er vanaf dat moment anders naar hem gekeken. Ook door ons. Hij werd gezien als een jongen met een handicap, twee zelfs! Als zijn leren, aandacht of gedrag ter sprake kwam werd er steeds gesproken over problemen. Alles werd beschreven in termen van lastig of moeilijk of onmogelijk. Concrete handvatten hoe hier mee om te gaan leverde het ook niet op. We kregen alleen steeds meer te horen wat er allemaal niet goed ging en de vraag wat we er thuis aan deden. Extra oefenen en externe hulp en begeleiding was nodig, want school deed al alles wat ze konden. Alle extra begeleiding leverde voor wat betreft zijn schoolprestaties niets op, die bleven even slecht. En ondanks diverse therapieën en medicatie werd zijn concentratie niet beter. Zijn motivatie ging bergafwaarts en daardoor werd zijn gedrag er ook niet beter op.

In groep 5 was onze zoon compleet afgehaakt voor wat betreft het leren en ik was bang dat hij analfabeet zou blijven (AVI 3 frustratieniveau). Het plezier in leren en school was compleet verdwenen. En dat voor een jongetje dat als ‘toppertje’ van de kleutergroepen binnenkwam in groep 3 van het basisonderwijs.

Weg zelfvertrouwen

Uiteindelijk verdween het enorme zelfvertrouwen dat hij als jong jongetje al had compleet door het putje. Er was niets meer te zien van dat jongetje dat met afzwemmen gewoon vooraan ging staan naast de grootste en beste zwemmer, met alle ogen van het publiek en de examinator op hem gericht. Sterker nog, hij leek zich steeds meer te berusten in de definitieve etiketten die wij – de omgeving –  hem hadden opgeplakt. Hij ging zich gewoon aanpassen en gedragen naar de diagnoses. Kan dat dan? Ja hoor! Als er iets niet lukte op het gebied van lezen, spelling of schrijven riep hij: ‘Dat kan ik ook niet, want ik heb dyslexie’. En als hij iets was vergeten of ergens zijn aandacht niet bij kon houden (iets saai vond) riep hij gewoon: ‘Ik kan er niets aan doen, ik heb ADHD”.

Precies op die momenten realiseerde ik mij dat er iets niet klopte. Ik twijfelde steeds meer of we wel op de goede weg zaten. Je bent toch nog steeds verantwoordelijk voor je eigen inzet, je leren, je gedrag? Hij plaatste al zijn problemen buiten zichzelf en hing alles wat moeilijk of saai was of waar hij geen zin in had op aan de kapstokken die wij hem hadden gegeven! Wij hebben hem het idee gegeven dat er iets aan hem mankeerde, het gevoel dat hij gehandicapt is en dat hij daar zelf helemaal niets aan kan doen. Aaaah. Echt niet!

Gedragen naar een diagnose, kan dat?

Zijn wij soms niet onzeker en vermijden we zaken? Krijgen we dan meteen een diagnose faalangst en hoeven we het niet te doen? Hebben wij op sommige dagen niet moeite om ons hoofd erbij te houden? Krijgen we dan ook een diagnose ADHD? Is het dan oké dat je half werk levert of zijn de consequenties dan ook gewoon voor jou zelf? Hebben wij niet allemaal onze sterke en minder sterke kanten?

Als je niet zo technisch bent hoef je dan geen band te plakken of een lamp op te hangen? Vaak geven we onszelf dan ook een diagnose en roepen: ‘Ik ben niet technisch’ of ‘dat is niet mijn ding’, waardoor je jezelf een vrijbrief geeft om iets niet te doen of te hoeven leren. Maar dat wil niet zeggen dat het een definitief brevet van onvermogen is voor de rest van je leven. Je kunt wel degelijk iets wat je niet kunt leren of er beter in worden. Dat heeft te maken met verantwoordelijkheid nemen, motivatie en jouw manier van denken en leren.

Davis®methode

Gelukkig kwam ik toen in aanraking met de Davis® methode.

Deze methode gaat uit van eigen verantwoordelijkheid en ziet dyslexie en ADHD niet als een handicap, maar ziet de problemen als gevolg van een andere manier van denken en leren. Dyslexie en ADHD zijn geen defecten die niet meer gerepareerd kunnen worden. De symptomen kunnen zelfs van dag tot dag verschillen, dus dat betekent niet dat het een structureel probleem is maar een functioneel probleem.

Wat wil dat zeggen? Nou gewoon, dat je er zelf dus invloed op kunt uitoefenen. Dat je blijkbaar iets doet waardoor je tegen problemen aanloopt, op welk gebied dan ook. Als je inzicht krijgt in je manier van denken en leren en je weet wat voor verwarring zorgt, kun je dit leren oplossen.

Gelukkig is dat inzicht bij onze zoon op tijd gekomen. Hij wéét nu dat hij geen handicaps heeft. Hij kan zelf voor verandering zorgen en bepalen wat hij wil leren op een manier die bij hem past, waarbij hij zijn kwaliteit kan inzetten. Hij zit nu met veel plezier op het MBO.

Talent: bijzonder waarnemingsvermogen (verbeelding)

Leerproblemen worden veroorzaakt door een voorkeur om voornamelijk in beelden te denken in beelden in plaats van woorden. Dat talent, dat creatieve voorstellingsvermogen dat iemand tot een genie kan maken veroorzaakt aan de andere kant problemen, zoals dyslexie.

Deze kinderen (en uiteraard ook volwassenen) zijn vaak nieuwsgierig, uitermate intuïtief en zeer sensitief. Hun denken en waarnemen is multidimensionaal. Ze maken gebruik van al hun zintuigen en kunnen hun gedachten als realiteit ervaren. Ze hebben een levendige verbeelding. In het boek ‘De gave van dyslexie’ en het vervolg ‘De gave van leren’ beschrijft Ronald Davis hoe je de keerzijde van dit talent, de leerstoornissen kunt overwinnen.

 

Meer weten over de Davis®methode voor dyslexie, dyscalculie, AD(H)D en autisme?
www.anderslerenleren.nl  of www.davisdyslexie.nl

 

Laat je reactie achter onder dit bericht of stuur mij een e-mail. Ik kijk uit naar je reactie!

Wil je als eerste op de hoogte zijn van een nieuw artikel? Schrijf je hier in voor mijn maandelijkse nieuwsbrief. Voor meer artikelen over leerproblemen, ADHD & autisme kijk op mijn blog pagina.